Waar een oorlog al niet goed voor kan zijn. Vliegtuigpiloten die werden beschoten kregen splinters van de ruiten van het vliegtuig in hun ogen. Deze splinters veroorzaakten wonder boven wonder geen infecties en konden gewoon blijven zitten.
De ruiten waren gemaakt van plexiglas. Ophtec waar ik stage loop maakt daar nu kunstlenzen van voor in je oog. Ik vraag me af wat ze met die vliegtuigen zonder ramen doen.

Op verzoek kom ik weer met een verhaal. Het is waargebeurd en gaat over een optreden van drie bands op het Subtunes festival in Delfzijl. Het gaat zo:

Er was een zaal met ruimte voor een paar honderd man. Er was een gloednieuw drumstel, er waren strakke gitaar- en basversterkers. De lokale pers was aanwezig: twee fotografen, twee cameramensen, en het radioteam van Schoolbreak was klaar voor de interviews na afloop. Er waren drie goeie bands, waarvan twee helemaal uit de Randstad waren gekomen. De organisatie was perfect: enthousiaste mensen, de spullen waren in orde, het geluid was goed en er waren gratis drankjes voor artiesten.

Vijf mensen zaten bij de kassa om de kaartjes te verkopen. Aan het eind van de avond hebben
alle vijf
een kaartje verkocht.

Verhalen zijn tof!

En goedkoop ook: wie niets tofs meemaakt om te vertellen, kan met een rijke fantasie al een heel eind komen.

Deze heb ik even geleden geschreven.

Als je alleen maar toffe dingen meemaakt, dan heb je natuurlijk geen tijd om verhalen te schrijven, dat is een leuke paradox. Boris Jeltsin is dood en zijn verhaal wordt weer verteld. En de man had hele droge humor, kwam ik achter.

Ik weet precies waar ik op 24 juli 2002 was: in de hypermarche van St.Jean du Gard. Waarom weet ik dat? Het was de dag van de koninginnerit in de Tour de France. Op de camping was geen tv, dus op naar de supermarkt. Oranje reed voorop. Die blote tanden: dat moest Boogerd zijn. Hij had op een zinderend hete dag een gat geslagen met de andere fietsers en scheurde de Madeleine op.
  "Il est un Hollandais." zei ik in middelbare-school-Frans tegen een man die ook stond te kijken naar die tv’s." Waarna hij in gebrekkig Frans terug begon te praten. Even later in het gesprek zei ik "Moi, je suis d’Hollande aussi". Hij lachte, "O, zullen we dan maar gewoon op Nederlands overgaan?"

Nu stopt ie dus. Jammer, hij was altijd mijn favoriet. Maar met 35 ben je ook al een ouwe bok, natuurlijk.

Voor wie mijn acteerdebuut (2,89MB WMA) hebben gemist: het was een doorslaand succes! Als figurant moest ik aan een tafel gaan zitten. Als die stoel er niet staat, moet je creatief zijn, dacht ik. Mime-genootschap "sans-chair" heeft mij een plekje in hun hall of fame aangeboden.

Draait dat nog steeds, trouwens GTST? En was Arnie nou dood of niet?

De band die nog niet iedereen kent, dus, maar daar gaan we verandering in brengen.

Met mijn bandje the Postponers zijn we een album aan het opnemen. Ik heb al wat gehoord en het klinkt al reuze. De geruchten zijn dat het album nog in april af gaat zijn.

Voor de publiciteit moet er natuurlijk ook worden opgetreden. Er zitten drie optredens aan te komen. Hier volgen een paar data voor onze groupies:

- op Qelder Open Air in Baflo met Koninginnedag
- 17 mei in Simplon met Red Liquid, A Boxer’s Lunch en Set Money
- en begin mei in de Toeter in de kwartfinale van de Bandcontest.

Zelfs de trouwste fans hoeven zich niet te vervelen, we spelen zoiezo een nieuw nummer.

Mijn uitvinding van de dag is de Actual Effort Pie:

Deze unieke monitoring tool wordt in Capability Maturity Model Level 4 Certified Processes gebruikt om een kwantifikale display te geven van de eigenlijke bestede resources in een context van expert learning A-class software engineering projects.

In het Nederlands heet het: "een taartdiagram".

Lang leve Engelse managementtaal!

En de extreme topsalarissen die daarbij horen.

Pak ze aan, Wouter!

Muziek aan elkaar mixen is leuk, luister maar.
Mixje(500KB)

Een tijdje terug stond ik bij de loempiastand op de brug van de Ebbingestraat en aldaar had iemand zijn bosje bloemen vergeten op een hoekje van de toonbank. Ik raakte in gesprek met de loempiaverkoopster, die dacht dat iemand hem per ongeluk had laten liggen. Ik zei dat ik dacht dat een van haar vaste klanten het bosje rozen opzettelijk was vergeten, zodat zij hem zou vinden. Ze lachte en zei: jij hebt een rijke fantasie.

Nou ik nog even over mijn eerste post nadenk, is een kattenluikje eigenlijk ook een soort van uitlaatklep. Door die klep, daar kan die kat zich lekker zelf doorwurmen om zich uit te laten. Niet dat ik veel met katten heb, verder.